Prachtig eerbetoon aan Pia Sundhage van de Hammarby fans

 Dit is geen gewone tifo.

Dit is een thuiskomst.

Hoog boven de tribunes van de Tele2 Arena verschijnt ze, niet als bondscoach, niet als wereldreiziger, maar als één van hen. Jong. In groen en wit. Met de trofee in haar hand. Het jaar 1986 onder haar voeten. Het jaar waarin dromen nog geen geschiedenis waren, maar beloftes.

De fans van Hammarby hebben haar niet afgebeeld zoals de wereld haar kent — de coach die Olympisch goud won met de Verenigde Staten, de architect van Zweden, de mentor van generaties.
Nee. Ze hebben haar afgebeeld zoals ze haar het liefst herinneren: Pia, de speelster. Pia, de hunne.

Dat is het verschil tussen erkenning en liefde.

Erkenning krijg je voor wat je bereikt.
Liefde krijg je voor wie je bent gebleven.

En Pia is altijd gebleven.
Niet fysiek — haar carrière bracht haar naar Amerika, Brazilië, Zweden, de wereld — maar spiritueel. Want elke keer dat ze sprak over voetbal, sprak ze niet over systemen of statistieken. Ze sprak over vreugde. Over vrijheid. Over het kind dat ooit op een veld stond en geloofde dat de bal alles kon veranderen.

Dat kind droeg groen en wit.

De banner achter haar zegt: “Bäst i Europa.”
De beste van Europa.

Misschien gaat dat over de club. Misschien over een team.
Maar vanavond voelt het alsof het over haar gaat.

Want dit is wat echte grootheid doet.
Het verdwijnt niet in archieven of trofeeënkasten.
Het leeft voort in stemmen. In handen die doeken omhoog houden. In duizenden mensen die zeggen:

We remember.
You are one of us.
You always were.

En ergens, hoog boven het veld, glimlacht ze.
Niet als een icoon.

Maar als Pia.