Ode aan Hanna Ljungberg (NL)
Ode aan Hanna Ljungberg Er zijn voetballers, en er zijn kunstenaars. Meer dan twintig jaar geleden werd ik gegrepen door een speelster die de bal beroerde zoals Mozart de toetsen van een piano. Hanna Ljungberg. Het was 2003, het WK voor vrouwen flitste over het scherm en daar was ze snel, gracieus, niet te stoppen. Op dat moment werd mijn hart voor altijd verbonden met het vrouwenvoetbal. Ik volgde haar naar Umeå, waar voetbal iets magisch werd, waar elk doelpunt een verhaal vertelde, waar ik de eer had haar drie keer te ontmoeten momenten die ik koester als kostbare edelstenen. Hanna was niet zomaar een speelster. Ze was een beleving. Een stem zonder woorden, een vonk die een vuur deed ontbranden dat me tot op vandaag voortstuwt, van de Algarve tot Stockholm, van stadion tot stadion, gedreven door de liefde die zij in mij wakker maakte. Maar nog boven haar talent stond haar bescheidenheid. In een wereld vol sterren straalde Hanna stille...