Anouk Hoogendijk: De roos die blijft bloeien

 

Anouk Hoogendijk:  De roos die blijft bloeien

Er zijn speelsters die komen en gaan.
En er zijn speelsters die blijven.

Niet op het veld. Niet in de opstelling.
Maar in de lucht zelf. In de manier waarop een stadion ademt wanneer haar naam valt.

Anouk Hoogendijk is zo’n naam.

Ze was nooit luid. Nooit opzichtig.
Ze hoefde niet te schreeuwen om gehoord te worden.
Ze sprak met haar voeten. Met haar timing. Met dat ene moment waarop ze een stap vooruit zette en een aanval al had gelezen nog voor die geboren werd.

Als een roos die niet bloeit om gezien te worden,
maar omdat bloeien haar natuur is.

Ze stond daar.
Recht. Rustig. Onaantastbaar.
Niet als iemand die vocht tegen de storm,
maar als iemand die begreep dat de storm ooit zou gaan liggen.

Anouk speelde zoals sommige mensen leven:
met trouw.
Met waardigheid.
Met een stille belofte aan zichzelf dat ze nooit iemand anders hoefde te zijn.

Je zag het in haar blik.
Niet hard. Niet koud.
Maar helder. Bewust. Aanwezig.

Alsof ze wist dat voetbal meer was dan winnen of verliezen.
Alsof ze wist dat haar taak niet alleen was om ballen te veroveren,
maar om rust te brengen in de chaos.

Ze was een anker voor haar ploeg.
Een toevluchtsoord voor wie naast haar stond.
De zekerheid dat, wat er ook gebeurde, iemand daar nog overeind stond.

En misschien is dat haar grootste nalatenschap.

Niet de wedstrijden.
Niet de statistieken.
Maar het gevoel dat ze achterliet.

Dat gevoel dat sommige mensen niet verdwijnen wanneer ze stoppen met spelen.
Dat ze blijven. In herinneringen. In verhalen. In stiltes.

Zoals een roos die blijft bloeien,
zelfs wanneer niemand meer kijkt.

Want echte schoonheid vraagt geen aandacht.
Ze bestaat gewoon.

En ergens, op een veld dat alleen herinneringen nog kunnen zien,
staat ze daar nog steeds.

Rustig.
Tijdloos.
Anouk.