Laura Deloose: De stille muur die nooit om aandacht vroeg

 

Laura Deloose

De stille muur die nooit om aandacht vroeg

Er zijn speelsters die het stadion doen daveren.
En er zijn speelsters die ervoor zorgen dat het stadion kan blijven staan.

Laura Deloose hoorde bij die laatste categorie.

Geen schreeuwer.
Geen theatrale gebaren.
Geen nood aan spotlights.

Alleen positie.
Alleen timing.
Alleen plicht.

Ze stond daar. Altijd.

Niet als iemand die toevallig een shirt droeg.
Maar als iemand die begreep wat dat shirt betekende.

Het shirt van de Red Flames.
Geen kledingstuk.
Een belofte.

Een belofte dat je blijft staan, zelfs wanneer niemand kijkt.
Dat je het gevaar opvangt voordat het een probleem wordt.
Dat je denkt in seconden die anderen niet eens zien.

Laura speelde niet voor applaus.
Ze speelde voor zekerheid.

Voor de speelster naast haar.
Voor de keepster achter haar.
Voor het land voor haar.

Verdedigers zoals Laura leven in de schaduw van doelpunten.
Maar elke overwinning draagt hun handtekening.

Elke nul op het bord draagt hun naam.

Onzichtbaar voor velen.
Onmisbaar voor iedereen die het spel begrijpt.

Ze belichaamde een generatie die België naar een hoger niveau bracht.
Niet met woorden.
Maar met daden.

Met tackles die net op tijd kwamen.
Met intercepties die aanvallen deden verdwijnen nog voor ze geboren waren.
Met een rust die oversloeg op een heel team.

En nu neemt ze afscheid van de Red Flames.

Niet omdat haar betekenis kleiner werd.
Maar omdat haar werk voltooid is.

Wat blijft, is niet alleen haar aantal interlands.
Wat blijft, is vertrouwen.

De herinnering aan een verdediger die nooit brak.
Nooit vluchtte.
Nooit verstopte.

Speelsters zoals Laura Deloose verdwijnen niet echt.

Ze blijven bestaan in de manier waarop jonge verdedigers positie kiezen.
In de rust van een goed georganiseerde achterlijn.
In het onzichtbare vakmanschap dat wedstrijden wint.

De Red Flames verliezen vandaag geen naam.

Ze verliezen een fundament.

Maar fundamenten verdwijnen niet.

Ze blijven dragen.